ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ!

ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ!
Της μαθήτριας Εύης Παναγιωτοπούλου E2, 6o Δημοτικό Σχολείο Πύργου

Θα ήθελα να ταξιδέψω στην Αρχαία Ελλάδα, διότι ήταν μια εποχή που άνθησε ο πολιτισμός, η μουσική, οι επιστήμες και ο αθλητισμός.
Πηγαίνοντας εκεί θα συναντούσα τον Ασκληπιό και τον Ιπποκράτη, οι όποιοι ήταν δάσκαλοι της Ιατρικής και τον Φειδία έναν από τους καλύτερους γλύπτες.
Θα ήταν σημαντικό και πολύτιμο ταξίδι για έμενα διότι θα είχα την ευκαιρία να δω και να ζήσω έστω και για λίγο την σπουδαία αυτή εποχή για την όποια μιλάει όλος ο κόσμος.

Περισσότερα

Υπέρ ή κατά των εθνών μία πιθανή παρέμβαση εξωγηίνων στον πλανήτη Γη;

Είναι ένα από τα πολλά σενάρια που υποστηρίζουν την δήθεν επιτακτική ανάγκη γιά παγκοσμιοποίηση. Η διεθνής ολιγαρχία απαιτεί την υποταγή όλων των εθνών και των λαών της Γης σε μία κεντρική παγκόσμια κυβέρνηση, διότι μόνον έτσι, δηλαδή υποδουλωμένοι στην διεθνή ολιγαρχία, ίσως έχουμε κάποια πιθανότητα να αποτρέψουμε τις τυχόν «ανεπιθύμητες κοινωνικές συνέπειες μίας τέτοιας ανακάλυψης και μίας βαθιάς αλλαγής στάσης σχετικά με την θέση της ανθρωπότητας στο σύμπαν» [1].

Ας υποθέσουμε πως κάτι γνωρίζουν τούτα τα μεγάλα παιδιά στο Νταβός της Ελβετίας. Ας υποθέσουμε δηλαδή πως παίζει το σενάριο και «ανακαλύψουμε την ύπαρξη εξωγήινης ζωής [ακόμα και σε απολιθωμένες μορφές] ή άλλους πλανήτες, που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την ανθρώπινη ζωή» [1].

Περισσότερα

Αναφορά του Πλούταρχου για εμφάνιση ΑΤΙΑ...!

[8] Ὃν δὲ περὶ ταῦτα Λεύκολλος ἠσχολεῖτο χρόνον, αὑτοῦ καιρὸν εἶναι νομίζων ὁ Κόττας παρεσκευάζετο μάχεσθαι πρὸς Μιθριδάτην, καὶ πολλῶν ἀπαγγελλόντων ἤδη Λεύκολλον ἐν Φρυγίᾳ στρατοπεδεύειν ἐπιόντα, μόνον οὐκ ἐν ταῖς χερσὶν ἔχειν τὸν θρίαμβον οἰόμενος, ὡς μὴ μεταλάβῃ Λεύκολλος αὐτοῦ, συμβαλεῖν ἔσπευσε. πληγεὶς δ' ἅμα καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν, ἑξήκοντα μὲν ἀπώλεσεν αὔτανδρα σκάφη, πεζοὺς δὲ τετρακισχιλίους, αὐτὸς δὲ κατακλεισθεὶς εἰς Χαλκηδόνα καὶ πολιορκούμενος, εἰς τὰς Λευκόλλου χεῖρας ἀπέβλεπεν. ἦσαν μὲν οὖν οἱ τὸν Λεύκολλον ἀμελήσαντα Κόττα πρόσω χωρεῖν παρορμῶντες, ὡς ἔρημον αἱρήσοντα τὴν Μιθριδάτου βασιλείαν, καὶ μάλιστα τῶν στρατιωτῶν οὗτος ἦν ὁ λόγος, ἀγανακτούντων εἰ μὴ μόνον αὑτὸν ἀπολεῖ καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ βουλευσάμενος κακῶς ὁ Κόττας, ἀλλὰ καὶ σφίσιν ἐμποδὼν ἔσται, νικᾶν ἀμαχεῖ δυναμένοις· Λεύκολλος δὲ πρὸς μὲν τούτους δημηγορῶν εἶπεν, ὡς ἕνα βούλοιτ' ἂν ἐκ πολεμίων σῶσαι Ῥωμαῖον ἢ πάντα λαβεῖν τὰ τῶν πολεμίων· Ἀρχελάου δὲ τοῦ περὶ Βοιωτίαν Μιθριδάτῃ στρατηγήσαντος, εἶτ' ἀποστάντος καὶ Ῥωμαίοις συστρατεύοντος, διαβεβαιουμένου <μόνον> ὀφθέντα Λεύκολλον ἐν Πόντῳ πάντων ὁμοῦ κρατήσειν, οὐκ ἔφη δειλότερος εἶναι τῶν κυνηγῶν, ὥστε τὰ θηρία παρελθὼν ἐπὶ κενοὺς αὐτῶν τοὺς φωλεοὺς βαδίζειν. καὶ ταῦτ' εἰπὼν ἐπὶ Μιθριδάτην προῆγε, πεζοὺς μὲν ἔχων τρισμυρίους, ἱππεῖς δὲ δισχιλίους πεντακοσίους. καταστὰς δ' εἰς ἔποψιν τῶν πολεμίων καὶ θαυμάσας τὸ πλῆθος, ἐβούλετο μὲν ἀπέχεσθαι μάχης καὶ τρίβειν τὸν χρόνον, Μαρίου δ', ὃν Σερτώριος ἐξ Ἰβηρίας ἀπεστάλκει Μιθριδάτῃ μετὰ δυνάμεως στρατηγόν, ἀπαντήσαντος αὐτῷ καὶ προκαλουμένου, κατέστη μὲν εἰς τάξιν ὡς διαμαχούμενος, ἤδη δ' ὅσον οὔπω συμφερομένων, ἀπ' οὐδεμιᾶς ἐπιφανοῦς μεταβολῆς, ἀλλ' ἐξαίφνης τοῦ ἀέρος ὑπορραγέντος, ὤφθη μέγα σῶμα φλογοειδὲς εἰς μέσον τῶν στρατοπέδων καταφερόμενον, τὸ μὲν σχῆμα πίθῳ μάλιστα, τὴν δὲ χρόαν ἀργύρῳ διαπύρῳ προσεοικός, ὥστε δείσαντας ἀμφοτέρους τὸ φάσμα διακριθῆναι. τοῦτο μὲν οὖν φασιν ἐν Φρυγίᾳ περὶ τὰς λεγομένας Ὀτρύας συμβῆναι τὸ πάθος. ὁ δὲ Λεύκολλος οὐδεμιᾶς εἶναι νομίζων ἀνθρωπίνης παρασκευῆς οὐδὲ πλούτου θρέψαι μυριάδας ἐπὶ πολὺν χρόνον ἀντικαθημένων πολεμίων τοσαύτας ὅσας εἶχε Μιθριδάτης, ἐκέλευσεν ἀχθῆναι τῶν αἰχμαλώτων ἕνα, καὶ πρῶτον ἀνέκρινε μετὰ πόσων διαιτῷτο συσκήνων, ἔπειτα πόσον ἐν τῇ σκηνῇ καταλέλοιπε σῖτον. ἀποκριναμένου δὲ τἀνθρώπου, τὸν μὲν ἐκέλευσε μεταστῆναι, δεύτερον δὲ καὶ τρίτον ὁμοίως ἀνέκρινεν. εἶτα συνθεὶς τὸ τῆς παρεσκευασμένης τροφῆς πλῆθος πρὸς τὸ τῶν τρεφομένων, ἔγνω τριῶν ἢ τεσσάρων ἡμερῶν ἐπιλείψειν τὸν σῖτον τοὺς πολεμίους, καὶ πολὺ μᾶλλον εἴχετο τοῦ χρόνου, καὶ συνῆγεν εἰς τὸν χάρακα παμπληθῆ σῖτον, ὡς ἐν ἀφθόνοις διάγων αὐτὸς ἐφεδρεύοι ταῖς ἐκείνων ἀπορίαις.

http://www.ellinikoarxeio.com/2010/01/plutarch-leukolos.html#ixzz2HVgJfrgx

 [...ἀλλ' ἐξαίφνης τοῦ ἀέρος ὑπορραγέντος, ὤφθη μέγα σῶμα φλογοειδὲς εἰς μέσον τῶν στρατοπέδων καταφερόμενον, τὸ μὲν σχῆμα πίθῳ μάλιστα, τὴν δὲ χρόαν ἀργύρῳ διαπύρῳ προσεοικός, ὥστε δείσαντας ἀμφοτέρους τὸ φάσμα διακριθῆναι. τοῦτο μὲν οὖν φασιν ἐν Φρυγίᾳ περὶ τὰς λεγομένας Ὀτρύας συμβῆναι τὸ πάθος...]

Ελεύθερη μετάφραση... (...αλλά ξαφνικά σχίστηκε ο αέρας και εμφανίστηκε ένα μεγάλο σώμα σαν φλόγα που κατέβαινε προς το μέσον των στρατοπέδων,που είχε σχήμα πιθαριού και χρώμα γυαλιστερού ασημιού,που έκανε όλους να φοβηθούν με αυτό που είδαν.Αυτό συνέβη,όπως μου είπαν,στη Φρυγία κοντά στις λεγόμενες Οτρύες...)

Δείτε βίντεο...ΕΔΩ

ΑΓΙΟΣ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Συγκλονιστικὸ θαῦμα τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου
 Δύο ὧρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ὁ κ. Κωνσταντῖνος Πολυχρονίου,
> ἀνώτερος κρατικὸς ὑπάλληλος μπροστὰ στὴ Λάρνακα τοῦ Ὁσίου Ρώσου.
>
> Φοροῦσε πιζάμες καὶ ἕνα ταξὶ τὸν περίμενε στὴν Βορεινὴ πύλη τῆς Ἐκκλησίας.
> Ὅταν τελείωσε τὴ μυστική του συνομιλία μὲ τὸν Ὅσιο, ξεκίνησε μὲ ἀργὰ βήματα,
> σέρνοντας τὶς παντόφλες στὸ δάπεδο καὶ προχωροῦσε πρὸς τὴν ἔξοδο. Τὸν
> σταμάτησε ἕνας ἱερέας τῆς μονῆς καὶ τὸν ρώτησε γιατί ἔκλαιγε τόση ὥρα, γιατί
> δὲν ἦταν ντυμένος κανονικὰ καὶ ἦρθε στὴν ἐκκλησία μὲ πιζάμες καὶ ἂν
> ἐπιθυμοῦσε νὰ τοῦ ἔδινε δωμάτιο στὸν ξενώνα νὰ ἀναπαυθεῖ γιὰ λίγο ἂν τὸ εἶχε
> ἀνάγκη.
>
> - Ὄχι πάτερ, ἀπάντησε καὶ συνέχισε, μὲ ξεκούρασε γιὰ πολλὰ χρόνια ὁ Ἅγιος,
> αὐτός, ὁ μεγάλος καὶ θαυματουργὸς γιατρὸς ποὺ ὑπηρετεῖτε. Σήμερα τὸ πρωὶ
> στὸν «Εὐαγγελισμό», στὸ Νοσοκομεῖο, ἦρθε ἡ γυναίκα μου νὰ μὲ δεῖ. Ἔχει
> περάσει δεκαετία καὶ πλέον νὰ σταθῶ ὄρθιος ὅπως μὲ βλέπετε τώρα. Μία χρόνια
> πάθηση τοῦ νευρικοῦ συστήματος και μία ἀρρώστια ποὺ εἶχα περάσει μου ἔφεραν
> ἀναπηρία τόση ποὺ ἔχασα τὴ θέση μου, πῆρα πρόωρα σύνταξη καὶ ὁδηγήθηκα στὰ
> Νοσοκομεῖα γιατί μετὰ τὸ δεύτερο χρόνο εἶχα πάνω ἀπὸ 80% παράλυση τῶν κάτω
> ἄκρων. Ἢ παράλυση, ἡ κακὴ ψυχολογικὴ κατάσταση, ἡ πρόωρη ἔξοδός μου ἀπὸ τὴ
> δραστηριότητα τῆς ζωῆς μὲ ὁδηγοῦσαν σὲ μαρασμό, σχεδὸν στὸ θάνατο. Σήμερα,
> λοιπόν, τὸ πρωὶ ἡ γυναίκα μου ἦρθε στὸ Νοσοκομεῖο, μὲ βρῆκε νὰ κοιμᾶμαι, δὲν
> μὲ ξύπνησε, παρὰ κάθισε δίπλα στὸ κρεβάτι μου σὲ μία καρέκλα. Γιὰ λίγα
> δευτερόλεπτα τὴν πῆρε ὁ ὕπνος. Βλέπει στὸ ὄνειρό της ὅτι, στὸ διπλανὸ θάλαμο
> γινόταν ἐπισκεπτήριο γιατρῶν. Ἀνάμεσά τους ἦταν ἕνας ἄγνωστος ξένος γιατρός.
> Τὸν πλησιάζει ἡ γυναίκα μου καὶ τοῦ λέει:
>
> Γιατρέ μου, εἶστε ξένος; Σᾶς βλέπω γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Νοσοκομεῖο. Σας
> παρακαλῶ στὸ διπλανὸ θάλαμο ἔχω τὸν ἄνδρα μου πάνω ἀπὸ δέκα χρόνια παράλυτο.
> Οι γιατροί μου ἔχουν πεῖ τὴν ἀλήθεια, ὅτι χάνω τὸ σύντροφό μου. Χάνω τὸ
> στήριγμά μου. Θὰ πεθάνει ὁ σύζυγός μου. Ἐλᾶτε, γιατρέ μου, νὰ τὸν δεῖτε, νὰ
> τοῦ δώσετε κουράγιο, νὰ μᾶς πεῖτε κάτι καὶ σεῖς.
> - Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε καὶ θὰ δῶ καὶ τὸ σύζυγό σου.
> Ναί, γιατρέ μου, πέστε μου τὸ ὄνομά σας, νὰ σᾶς περιμένω…
> - Ἰωάννης Ρῶσος, τῆς ἁπαντά.
>
> Ξυπνάει, πετιέται ἀπὸ τὸ κάθισμά της.
> Μὲ βλέπει ποὺ προσπαθῶ μόνος μου, στηριγμένος στοὺς ἀγκῶνες μου, νὰ σηκωθῶ.
>
> Βοήθησε μέ, γυναίκα, τῆς λέγω, κάποιος μὲ κρατάει ἂπ’ τὶς μασχάλες καὶ μὲ
> σηκώνει, βοήθησε καὶ σύ…
>
> Σηκώθηκα, πάτησα στὸ ἔδαφος, ὅταν τὰ κλάματα τῆς γυναίκας μου εἶχαν φέρει
> γύρω μας γιατροὺς καὶ βοηθητικὸ προσωπικό.
>
> Ὁ ὑπεύθυνος γιατρὸς τοῦ τμήματος, ἕνας πιστὸς χριστιανός, συγκλονίζεται ἀπὸ
> τὴ διήγηση τῆς συζύγου μου καὶ προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου ὅπως εἶσαι, μὴ
> ζητᾶς, νὰ ἀλλάξεις τὶς πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξὶ στὴν εἴσοδο τοῦ
> Νοσοκομείου καὶ πηγαίνετε στὸ Πνευματικὸ θεραπευτήριο, στὴν Ἐκκλησία τοῦ
> Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου, ποὺ εἶναι στὴν καταπράσινη κοιλάδα τοῦ Προκοπίου
> τῆς Εὐβοίας, ὅπου καὶ ὁλόκληρο τὸ ἱερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε τὸ
> μεγάλο σας εὐχαριστῶ καὶ γυρίστε γιὰ τὸ ἐξιτήριο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ –σπάνια
> βέβαια– τὸ ὑπογράφει ὄχι γιατρὸς ἀλλὰ ἕνας “Ἅγιος!